De Digital Living Network Alliance (DLNA) is een non-profitorganisatie die in 2003 werd opgericht. Het belangrijkste doel van DLNA was het ontwikkelen van standaarden die het eenvoudig maken om digitale mediabestanden te delen tussen apparaten binnen een thuisnetwerk, zoals televisies, computers, smartphones en andere multimedia-apparaten. Deze technologie was vooral relevant eind jaren 2000 en begin 2010, toen televisies begonnen met netwerkpoorten, waardoor ze direct op het lokale netwerk konden worden aangesloten. Hierdoor konden televisies worden geïntegreerd in thuisnetwerken, waardoor het mogelijk was om video’s te bekijken zonder een directe HDMI-verbinding.
Hoe DLNA werkt
DLNA werkt binnen een lokaal netwerk, waarbij alle apparaten IP-adressen binnen hetzelfde subnet moeten hebben (bijvoorbeeld 192.168.1.10 en 192.168.1.20). In wezen is DLNA een verzameling protocollen die naadloze communicatie tussen compatibele apparaten op het netwerk mogelijk maken.
Om DLNA te gebruiken is een server nodig — meestal een computer of NAS (Network Attached Storage) met gespecialiseerde software. De server scant het lokale netwerk op DLNA-compatibele apparaten. Zodra dergelijke apparaten zijn gevonden, wordt een gedeelde media-omgeving gecreëerd, die meestal toegankelijk is via functies zoals “Media delen” of “DLNA-server”.
Deze configuratie stelt gebruikers in staat om video’s, foto’s en andere mediabestanden die op een computer of NAS zijn opgeslagen direct op het tv-scherm te bekijken. De verbinding wordt tot stand gebracht via IP-adressen: de server leest de mediabestanden en streamt ze over het netwerk, terwijl de tv een interface biedt om door de inhoud te bladeren en de gewenste media te selecteren.
Opkomst en verval van DLNA
DLNA kreeg brede adoptie met de komst van smart-tv’s rond 2010, waardoor het delen van lokale media aanzienlijk werd vereenvoudigd. Voor DLNA moesten gebruikers doorgaans video’s kopiëren naar USB-sticks of de computer via HDMI op de tv aansluiten. DLNA verwijderde deze ongemakken door mediastreaming via het netwerk mogelijk te maken.
De situatie begon echter te veranderen na 2016 door de snelle groei van streamingdiensten. Omdat smart-tv-apps toegang boden tot enorme online bibliotheken, nam de behoefte aan lokaal opgeslagen media — en dus aan DLNA — af.
De afname van de populariteit van DLNA werd verder versneld door technologieën zoals Google Chromecast en Apple AirPlay, waarmee gebruikers content met één klik naar de tv kunnen streamen zonder server-software te configureren. Als gevolg hiervan verloor DLNA geleidelijk aan relevantie ten gunste van gebruiksvriendelijkere streamingtechnologieën.
Volgens de DLNA Alliance zijn meer dan 4 miljard apparaten DLNA-gecertificeerd. Het is echter onduidelijk hoeveel van deze apparaten nog actief worden gebruikt en hoeveel verouderd of weggegooid zijn.
In de loop van de tijd begonnen fabrikanten de DLNA-certificering voor hun producten stop te zetten:
- Samsung stopte met het certificeren van televisies in 2015 en mobiele apparaten in 2016.
- LG stopte met het certificeren van televisies in 2016, hoewel sommige DLNA-compatibele modellen nog enige tijd werden geproduceerd.
- Sony stopte met certificering in 2017.
- Panasonic volgde in 2019.
Concluderend kan worden gezegd dat DLNA — ooit een betrouwbare en veelgebruikte oplossing voor mediadeling — geleidelijk verouderd is geraakt, omdat moderne streamingtechnologieën het overgenomen hebben. Toch bieden sommige fabrikanten nog steeds DLNA-functionaliteit in hun apparaten, hoewel dit zelden wordt geadverteerd vanwege het beperkte gebruik.
Categorieën van DLNA-compatibele apparaten
| Categorie | Beschrijving |
|---|---|
| Home Network Devices (HND) | Netwerkopslagapparaten, audio- en videospelers, tv’s, muzieksystemen, printers |
| Digital Media Servers (DMS) | Apparaten die digitale inhoud opslaan en delen |
| Digital Media Players (DMP) | Apparaten ontworpen voor het afspelen van digitale inhoud |
| Digital Media Controllers (DMC) | Apparaten die de weergave en het delen van digitale inhoud regelen |
| Digital Media Renderers (DMR) | Apparaten die mediabestanden weergeven en afspelen |
| Mobile Devices (MHD) | Mobiele telefoons, draagbare spelers, handheld-computers, foto-/videocamera’s |
| Mobile Digital Media Servers (M-DMS) | Apparaten die functioneren als mobiele digitale mediaservers |
| Mobile Digital Media Players (M-DMP) | Apparaten ontworpen om digitale inhoud onderweg af te spelen |
| Mobile Digital Media Downloaders (M-DMD) | Apparaten die het downloaden van digitale inhoud mogelijk maken |
| Mobile Digital Media Uploaders (M-DMU) | Apparaten die het uploaden van digitale inhoud mogelijk maken |
| Mobile Digital Media Controllers (M-DMC) | Apparaten die de weergave van digitale inhoud regelen |
| Home Interoperability Devices (HID) | Apparaten die extra communicatie-standaarden ondersteunen en datatypes converteren om compatibiliteit tussen technologieën te waarborgen |
